Eigen reacties observeren
Door recente gebeurtenissen zijn we opgeschud. Ook al lijkt het ver weg en kunnen veel mensen nog doen alsof de rampen in Japan geen invloed op ons hebben. We kunnen er niet omheen. Door de heftigheid van wat er in Japan is gebeurd kun je als het ware uitvergroot je eigen reacties monitoren: verdoving, ontkenning, gewoon doorgaan ~ maar ook het diepe gevoel dat dit een betekenis moet hebben en dat we die nog niet kunnen doorvoelen en doorgronden.
Vragen stellen en verder?
Barbara Marx Hubbard (eens bijna presidentskandidaat) vroeg als puber aan de toenmalige president: Wat was er precies goed aan het vallen van de bom op Hiroshima? Door haar (levens)-verhaal werd me duidelijk dat de vragen die we onszelf stellen (onbewust) onze focus bepalen en daarmee ons leven vergaand beïnvloeden (stilstaan bij de vragen die je jezelf stelt kan dus geen kwaad!). Zij heeft een grotere visie ontwikkeld over wat deze tijd met zich meebrengt.
De gedachten over de rampen schieten allemaal tekort, maar het meest behulpzaam is:
- stilstaan bij je eigen persoonlijke ervaring en emoties toelaten
- een groter geheel overzien en luisteren naar de mogelijke boodschap erachter
- iets doen: van bidden en een kaarsje opsteken tot groente in eigen tuin verbouwen en wat er gebeurt delen met vrienden
- de juiste vragen aan jezelf stellen
Troost en kracht
Conclusies en statements passen hier niet. Ik put troost uit ecologische gedachten en stromingen, waarbij we als mensheid gaan ervaren dat we op een kwetsbare aarde wonen. Ons algemeen geaccepteerde idee over de ‘maakbare samenleving’ verandert daardoor in aandacht voor het herstellen van ecosystemen. We kunnen onszelf weer zien als deel uitmakend van het ecosysteem aarde. Een verziekt systeem, dat wel. Als mens zijn we kwetsbaar, dat weten we dan ook weer. Dit alles overziend kan het ons energie geven dat we in dit krachtenspel een eigen unieke rol spelen.
Toekomstbeeld
Ik ervaar kracht als ik temidden van alles wat we nu meemaken een toekomstbeeld voor ogen hou. Voorbij aan de indrukwekkende beelden van vernietiging zie ik een andere verte. In dat beeld zie ik mezelf leven in een community die respect voor de omgeving heeft en delen met elkaar voorop stelt. Ik zie mezelf en mijn community met heel veel compassie en dankbaarheid terugkijken naar deze tijd. Het belangrijkste wat ze ons meegeven is dat stilstaan bij wat er gebeurt in deze tijd een bijzonder effect kan hebben. Door letterlijk stil te staan overzien en ervaren we beter de consequenties van o.a. technologische toepassingen op ecosystemen. We gaan zien dat het van belang is om een ecosysteem te vormen en natuurlijk…. dat we dat al zijn. Laten we hopen dat er niet meer ecologische rampen* nodig zijn om dat in te zien.
Steeds als ik mezelf de tijd gun om in zo’n toekomstbeeld te stappen geeft het me rust, overzicht en zachtheid. De wijsheid van Joanna Macy en mijn NLP achtergrond werken ondersteunend. Ik zie mezelf als het ware als die toekomstige persoon die ik daar ben en ik zie hoe ik naar deze tijd kijk.
Verbinding met Japan
… last but not least … voel ik me gesteund door een bericht van Hide uit Japan, die in 2009 deel uitmaakte van een intensive in Berkeley (Californië) over duurzame strategieën waar ik deel van uitmaakte. Hij schrijft vanuit het getroffen Japan aan deze groep:
‘I have no words to express my gratitude for the work you did on our behalf and everyone/being who is affected by this incident. I’m so moved and touched as I read your account, Joan, which is beautifully written. And Kurt’s words of blessing is also equally beautiful and powerful. Thank you.
I cannot wait to see the video on the YouTube!
With Gratitude,
Hide’
* Ecologische rampen zijn rampen waardoor leven onmogelijk wordt gemaakt of ecosystemen vergaand worden ontregeld.